ท่อนบนของเธอมีเพียงอาภรณ์ชิ้นน้อยที่ปกปิดเนินอกขาวนวลแทบจะไม่มิด ส่วนสต๊อกกิ้งตาข่ายสีดำซึ่งทำหน้าที่ห่มคลุมเรียวขาอวบทั้งสองข้างกลับ ทำให้หญิงสาวดูเย้ายวนใจน่าค้นหามากกว่าจะช่วยทำให้อ่นใจ ในขณะที่บรรดาชายหนุ่มน้อยใหญ่ 7-8 คนยืมล้อมเธอราวกับพิธีบูชายัญหญิงสาวในตำนาน เพียงแต่พวกเขาถือกล้องถ่ายรูปราคาเหยียบแสนแทนคบไฟ และสาดแสงแฟลชใส่เธอแทนน้ำมัน

ทุกการกระทำล้วนมีเหตุและผล ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้เราก็ยังไม่อาจฟันธงได้ว่ามันคือผล ผลของหลายชีวิตในยุคที่กล้อง Digital เปรียบเสมือน Technology สามัญประจำบ้าน มีใช้กันทุกหย่อมหญ้า สรรหาซื้อมาในราคาถูก ผู้ปกครองถ่ายได้ ลูกเล็กเด็กแดงถ่ายดี เพียงแค่รู้จักปุ่ม Shutter เพียงปุ่มเดียว ถ้า Composition ไม่ได้ดั่งใจแค่กด Delete ทิ้ง แถมมีวัฒนธรรมการ Upload และ Comment รูปผ่าน Blog, Web หรือ Hi5 ด้วยความเร็วสูง

จนทำให้คอของผู้คนจำนวนมากมีกล้องดิจิตอลแขวนอยู่ราวกับอวัยวะที่ 33 พร้อมกับแนะนำตัวเองว่าเป็นช่างภาพ มีทั้งมือสมัครเล่น กึ่งอาชีพ มืออาชีพ ต่างกันตรงที่ความเชี่ยวชาญ ประสบการณ์ ทักษะ และมีคำว่า ‘เทพ’ ใช้สำหรับยกย่องช่างภาพฝีมือดีในโลกไซเบอร์

แต่อย่าลืมว่าช่างภาพและนางแบบเป็นของคู่กัน!

และหากคิดตามสำนวนที่ว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง และหลักทางฟิสิกส์ที่ทำการพิสูจน์มาแล้วว่า แรงกระทำทุกชนิดย่อมตามมาด้วยแรงปฏิกิริยา เมื่อจำนวนช่างภาพน้อยใหญ่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและง่ายดาย แถมยังไม่มีนักวิทยาศาสตร์คนใดคิดค้นยาคุมกำเนิดการเกิดของช่างภาพ สิ่งมีชีวิตที่คู่กันอย่างนางแบบย่อมเพิ่มขึ้นตามดีมานด์ด้วย

พูดง่ายๆ ว่า ในเมื่อโลกของช่างภาพเปลี่ยน โลกของนางแบบก็ต้องเปลี่ยน! คงไม่มีโลกใบไหนหรือสิ่งมีชีวิตใดยอมถูกเอาเปรียบหรือย่ำอยู่กับที่

บรรดานางแบบจึงมียุคดิจิตอลกับเขาบ้าง!

พวกเธอไม่จำเป็นต้องแบกพอร์ตโฟลิโอเล่มโตไปง้อช่างภาพ ไม่ต้องถ่อสังขารไปยืนโชว์หน้า ประชันหุ่นในคอนเทสต์ต่างๆ หรือเดินตากแดดแถวสยามทั้งวันเพื่อรอแมวมองเข้ามาขอเบอร์ พวกเธอก็สามารถมีตัวตนได้ในโลกใบหนึ่งและถูกเปรียบเปรยเป็น ‘นางฟ้า’

เพราะบล็อกหรือเว็บกำลังกลายเป็นทั้งโมเดลลิ่ง เอเยนซี่ แกลเลอรี่ เวทีประกวดสาวงามและแผงนิตยสาร

อยู่ที่ว่าช่างภาพผู้ชอบถ่ายภาพและผู้หญิงผู้รักการถูกถ่ายจะเลือกถ่ายภาพ แบบไหน วาดฝันอยากมีภาพในนิตยสารประเภทใด สวยใสสมวัยเรียน เซ็กซี่เริงเมือง บิกินี่รับซัมเมอร์ หรือนู้ดอาร์ตไปจนถึงโป๊เปลือยปลุกใจเสือป่า!

คำว่า ‘ออกทริป’ ในพ.ศ.นี้จึงมีรูปแบบและสไตล์หลากหลายกว่าในสมัยที่ฟิล์มราคาม้วนละ 80-150 บาท แล้วช่างภาพต้องใส่ ขึ้น กรอ ล้าง อัดฟิล์ม วัดแสง ปรับค่า ISO ด้วยน้ำมือตัวเอง พร้อมกับการปะทุขึ้นของบล็อก เว็บและบ้านเพื่อโพสต์รูปแสดงโชว์ในโลกไซเบอร์อีกหลายหลังคาเรือน

เมื่อมีหลายสายตาจ้องมองและหลากความคิดที่อาศัยอยู่ในชุมชนไซเบอร์เหล่านี้ คงไม่แปลกถ้าคนนอกจะมองว่า ‘มีอย่างนี้ด้วยเหรอ’ ‘น้องๆ ถอดกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ’ กับสายตาคนในที่แสดงว่า ‘ผมอยากฝึกถ่ายรูปและสะสมงานดีๆ เท่านั้นเอง’ กับ ‘หนูก็แค่อยากมีรูปสวยๆ เก็บไว้ดูตอนแก่’

ป.ล. เราไม่ได้ตั้งใจพาดพิงใคร แต่หากบางข้อความเป็นเดือดเป็นร้อนถึงผู้ใด ต้องขออภัยล่วงหน้า

ไต่ม่านชัตเตอร์ สู่ระดับของความเป็นเทพ

เอก เจ้าของธุรกิจค้าเฟอร์นิเจอร์ส่งออกวัย 34 ปี เขาเหมือนใครอีกหลายคนที่ชื่นชอบการถ่ายภาพจนกลายเป็นงานอดิเรก และเคยมีความคิดว่าช่างภาพมืออาชีพเท่านั้นที่สามารถถ่ายรูปสวยเนี๊ยบได้ แต่เมื่อเขาได้เห็นภาพถ่ายละม้ายคล้ายงานตามนิตยสารโดยคนหลากหลายอาชีพถูก โพสต์วนเวียนอยู่ในโลกไซเบอร์ เขาจึงเริ่มต้นฝึกอย่างจริงจังด้วยความคิดว่า ‘คนธรรมดาก็ถ่ายได้เหมือนกันนี่หว่า!’

เขาจึงลงทุนควักเงินหลายหมื่นบาทซื้อกล้องดิจิตอลตัวใหญ่แบบมืออาชีพ และเข้าคอร์สเรียนถ่ายภาพระยะสั้น ชักชวนแฟนไหว้วานเพื่อนมาเป็นนางแบบ เมื่อเบื่อและเหม็นหน้ากันไปข้างหนึ่ง เขาเริ่มมองหานางแบบหน้าใหม่ ทว่าผู้หญิงดูดีไม่ใช่วิวทิวทัศน์ที่มีให้เห็นตามสองข้างทาง ในชุมนุมออนไลน์ของเหล่าช่างภาพที่มีสาวงามผู้รักการถ่ายภาพให้เลือกสรรจึง เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง เขาจะเลือกถ่ายน้องจ๋า น้องมายด์ น้องบี น้องก้อย หรือน้องเจนก็ได้ทั้งนั้น

เมื่อ 6 เดือนก่อน เอกออกทริปครั้งแรกที่เกาะล้าน ด้วยความคิดอยากลับฝีมือการถ่ายภาพและอยากใช้วิชาครูพักลักจำจากเพื่อนร่วม ทริปที่มีมืออาชีพปะปนอยู่ เขาจ่ายเงิน 1,500 บาทให้คนจัดทริป ซึ่งเตรียมน้องผู้หญิงสูงยาวเข่าดีในคราบบิกินี่ให้เขาและเพื่อนใหม่ร่วมทริ ปอีก 6 คนแบ่งกันถ่าย!

“ปกติทริปหนึ่งจะรับแค่ 6-7 คนครับ ถ้ามากกว่านี้ช่างภาพจะแย่งมุมกันถ่าย นางแบบจะมึนไปด้วย” เอกบอกไว้อย่างนั้นในขณะที่เขาพยายามจับจ้องมองหามุมและพื้นที่ให้แตกต่าง จากช่างภาพคนอื่น

พวกเขายืนล้อมนางแบบที่กำลังโพสท่าก้ม เงย ยก กระดก กระโดด แต่ละคนยิงแฟลชใส่เธออย่างไม่ยั้ง “ทางนี้ครับน้อง ขอตาหน่อย” น้องนางแบบก็จิกตาใส่ “บิดเอวหน่อยครับ” เธอก็เอี้ยวตัวจนเอวเคล็ด

ส่วนบทสนทนาระหว่างการถ่ายภาพ คงหนีไม่พ้นการคอมเมนต์รูปบนหน้าจอของกันและกัน ก่อนที่จะไปชื่นชมกันอีกทีในบล็อก หรือถามไถ่เรื่องอุปกรณ์ของบางคนที่ราคารวมๆ แล้วราคาเหยียบแสน!

แล้วมีผู้หญิงมาทำท่าทางนอนขวยเขิน ม้วนตัว เกลือกกลิ้งด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น ช่างภาพเพศชายเขาเกิดอารมณ์ทางเพศกันบ้างไหมครับ ขอถามกันตรงๆ

“ก็น่าจะมีบ้าง แต่ก็แค่นิดหน่อย ผู้ชายนะครับไม่ใช่พระอิฐพระปูน”

หลังสู้ฟ้า หน้าสู้เลนส์

เหตุเกิดในเช้าตรู่วันเสาร์ แถวๆ จังหวัดระยอง ตาล สาวขาวอวบ, นิ้ง สาวสูงใส, น้อง สาวตากลมแก้มป่อง รวมตัวกับช่างภาพที่พวกเธอสนิทสนมผ่านทางบล็อกอีก 3 คน หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอและล้อมวงกินข้าว สาวๆ ไม่รอช้า กวักมือเรียกให้ช่างภาพกดชัตเตอร์ทันทีที่พวกเขาหยิบกล้องขึ้นมาเพื่อเช็ก ความพร้อมและโพสท่าให้ถ่ายทุกอิริยาบถ ตั้งแต่เริ่มอ้าปากกินข้าวผัดปู ตักไข่เจียว ซดต้มยำกุ้ง เช็ดมุมปาก ปัดมาสคาร่า ทารองพื้น ติดขนตาปลอม ไปจนถึงเดินเขี่ยดิน เลาะหินริมฝั่ง เกาะต้นมะพร้าว และค่อยๆ จูงมือกระโดดโลดเต้นไปถ่ายหน้าป้ายสุขา 3 บาท! ทั้งหมดนี้พวกเธอบอกว่าเป็นการอุ่นเครื่องก่อนถ่ายจริง! แค่นี้ช่างภาพก็เมมโมรี่เต็มกันไปคนละหนึ่งกิ๊กแล้ว

เมื่อถึงสถานที่จริงซึ่งเป็นบ้านร้างติดชายทะเลซึ่งช่างภาพคนหนึ่งอุตส่าห์ สรรหามาได้ พวกเขาและพวกเธอประกบกันตัวต่อตัวโดยไม่รอช้าและแยกย้ายกันไปประกอบกิจกรรม การถ่ายรูปตามมุมต่างๆ พวกเธอแต่ละคนมีความสุข สังเกตได้จากรอยยิ้มตลอดทั้งวันแม้ว่าช่างภาพไม่ได้สั่งให้ยิ้ม

แม้ในวันนั้นกรมอุตุฯ จะประกาศว่าเป็นวันที่แดดริมทะเลแรงที่สุดในรอบหลายเดือน และอากาศร้อนไม่ต่ำกว่า 30 องศาเซลเซียส แต่พวกเธอไร้ท่าทีเหน็ดเหนื่อยและเสียงบ่นอุบอิบ แถมขยันเปลี่ยนชุด สวมใส่เครื่องประดับที่ขนมามากกว่า 5 ชุด ทั้งเสื้อผ้าสไตล์หวานใส วินเทจ ชาวเล เท่เซอร์ และตบท้ายด้วยชุดบิกินี่!

เชื่อหรือไม่ว่าภายในเวลา 7-8 ชั่วโมงกลางแดดจ้า พวกเธอดื่มน้ำไม่เกิน 3 แก้ว และกินอาหารไม่ถึงครึ่งกล่อง บางคนไม่กินเลยเพราะกลัวพุงปลิ้นยามใส่บิกินี่ในตอนเย็น และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเธอใช้ช่วงเวลาพักเบรกถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนๆ นางแบบด้วยกล้องดิจิตอลตัวเล็ก! ราวกับว่าไม่มีคำว่าเหนื่อยสำหรับการถ่ายรูป

พอทำความเข้าใจได้ว่า ผู้หญิงสะสวย รูปโฉมพอไปวัดไปวา หรือโดนด่าว่าขี้ริ้วขี้เหร่ เหมือนกันตรงที่ชอบถ่ายรูป พวกเธออยากมีรูปสวยๆ แสงดีๆ มุมโดนๆ ของตัวเองเก็บไว้เป็นที่ระลึกก่อนเข้าสู่วัยชรา หรือแท้จริงแล้วผู้หญิงทุกคนอยากเป็นนางแบบตามนิตยสาร เพียงแต่ใครสวยกว่า ใสกว่า และกล้าเซ็กซี่กว่า โป๊กว่าเท่านั้นเอง

โบยบินสู่การเป็นนางฟ้า

เจน สาวผมยาวหยิกวัย 24 ปี เริ่มเข้ามาคลุกคลีในชุมชนช่างภาพออนไลน์แห่งหนึ่งเมื่อ 2 ปีก่อน ตามคำแนะนำของอดีตแฟนผู้ชื่นชอบการถ่ายภาพ จากช่วงแรกที่อยู่ในวัยเรียน รูปภาพในบล็อกของเธอมีเพียงแนวใสซื่อ คิกขุตามประสาเด็กนักศึกษา หน้าตาจิ้มลิ้มของเธอดึงดูดใจช่างภาพชายหลายคนให้เข้ามาติดต่อขอถ่ายรูปเป็น ระยะ เธอเก็บค่าขนมเพียงเล็กน้อยให้สมน้ำสมเนื้อกับค่าเหนื่อยและค่าเสียเวลา ครึ่งวัน จนวันหนึ่งช่างภาพคนหนึ่งชักชวนให้เธอเปลี่ยนแนวเป็นรับถ่ายภาพแนวเซ็กซี่ ตั้งแต่แบบสวมเสื้อกล้าม สายเดี่ยว โชว์ร่อง บิกินี่ โนบรา

“ตอนแรกลองถ่ายดูก็สวยดี เซ็กซี่ดีนะ เอาเก็บไว้ดูตอนแก่” เจนว่าไว้แบบนี้

ส่วนลิมิตของเธอได้มากที่สุดแค่นู้ดบน (ใส่แต่กางเกงในตัวเดียว!) ถ้าให้กกน.ตัวจิ๋วด้วย เธอบอกว่าไม่ไหวจริงๆ “ถ้าถอดมากกว่านี้มันแรงเกินไป คงขายความเซ็กซี่อย่างอื่นไม่ได้แล้ว ต้องขายนู้ดอย่างเดียวเลย”

เมื่อเธอเจนโลก(ไซเบอร์) และรู้จักช่างภาพมากหน้าหลายตา เธอปิ๊งไอเดียว่าถ้าขายความเซ็กซี่เพียงอย่างเดียวคงไม่รอดในยุคที่ใครๆ ก็กล้าออกมานู้ด ออกมาเปลือย เธอจึงจัดทริปขึ้นเองโดยไม่ผ่านผู้จัดรายใดทั้งสิ้น เธอคิดและขายคอนเซ็ปต์เอง โฆษณาฝากข่าวเอง เก็บตังค์และเป็นนางแบบเสียเอง เรียกได้ว่าได้เงินแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยโดยไม่ถูกหักค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น

เรตค่าขนมสำหรับเจนถือว่าค่อนข้างสูง เพราะเธอมั่นใจในศักยภาพของตัวเอง ถ้าอยากให้เธอใส่บิกินี่และโพสท่าติดต่อกัน 3-4 ชั่วโมง ในแบบสองต่อสองกับเธอหรือที่เรียกว่าแบบไพรเวต เธอคิดเงิน 3,500 บาท ถ้าโนบราก็ 5,000 บาท ถ้าออกทริปตามที่เธอจัด ซึ่งแบ่งออกเป็นรอบเช้าและรอบบ่าย รอบละ 4 คน ต่างจากทริปอื่นที่รับทริปละ 7 คน เธอให้เหตุผลว่าขอเก็บค่าขนมแพงกว่าชาวบ้านเขาสักหน่อย แต่รับรองว่าพวกคุณช่างภาพจะได้รูปมุมสวยๆ แบบเต็มๆ มากกว่าที่คิด!

เดือนหนึ่งเจนจัดทริปประมาณ 2-3 ครั้ง ตามแต่อารมณ์ของเธอ (ก็เป็นเจ้าของกิจการนี่!) ส่วนรายได้ขึ้นอยู่กับแต่ละเงื่อนไขและคอนเซ็ปต์ในละแต่ละทริป อย่างทริปล่าสุดเมื่อหักค่ารถ ค่าแต่งหน้าทำผม ค่าเสื้อผ้า ค่าอาหารสำหรับแขกแล้ว ยอดเงินคงเหลือของเธอคือ 15,000 บาท!

เจนยอมรับว่างานอดิเรกแบบนี้ค่อนข้างเสี่ยงและเหนื่อย เธอต้องดูแลตัวเองและสกรีนช่างภาพที่ติดต่อเข้ามาพอสมควร หากไม่มีหลักฐานหรือบล็อกให้เธอดูผลงานที่ผ่านมา เธอต้องขอบาย

เธอยังต้องเสี่ยงกับโทรศัพท์และ MSN ที่ติดต่อเข้ามาขอมากกว่าการถ่ายภาพ และคำถามที่ว่า “ถ่ายเสร็จแล้วมีต่อไหม” ทำให้เธอต้องคอยปฏิเสธอยู่บ่อยครั้งว่า “หนูไม่ได้ทำตรงนั้น”

อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าแฟนหนุ่มของเจนว่าอย่างไรบ้างกับการที่แฟนสาวของตัวเองไปเล่นสนุกหลังเลนส์แบบนี้

“หนูไม่มีแฟนค่ะ เพราะผู้ชายเป็นอุปสรรคในการทำงานแบบนี้!”

สวยใสไร้อาภรณ์

ดูเหมือนว่าทัศนคติในการโชว์เรือนร่างของผู้หญิงจะเปลี่ยนไปด้วยความเร็วสูง จากสมัยก่อนที่เห็นร่องก็ถือว่าโป๊ ถ้าเห็นโนตมอาจถือว่าอนาจาร แต่ในยุคนี้ ยุคที่คำว่า ‘โป๊’ แทบกลายเป็นเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะภาพถ่ายนางแบบมืออาชีพตามนิตยสาร ซึ่ง 90 เปอร์เซ็นต์พวกเธอโนบรา อีก 10 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ไม่ผ่าหน้าก็ผ่าหลัง ขอแค่มีกางเกงในตัวจิ๋วก็ไม่เรียกว่าโป๊!

ในเมื่อโลกความเป็นจริงเหล่าหญิงสาวคนดังยังอาจหาญและยินยอมถอดได้ขนาดนี้ พวกเธอในโลกไซเบอร์ซึ่งดังน้อยกว่า ที่ทางน้อยกว่า อาจต้องยอมงัดของดี ของเด่น ของเด้ง ขึ้นมาอวด เพราะเป็นหนึ่งในสองเสน่ห์ทางเพศที่มีเหมือนกัน!

ดังเช่นในบล็อกช่างภาพแห่งหนึ่งพาดหัวด้วยตัวหนังสือแบบหนาไว้ว่า ‘ไม่รับถ่ายนางฟ้าหรือ Super Star แค่อยากถ่ายคนธรรมดาที่กล้าและมั่นใจ’ และมีรูปสาวๆ ไม่ต่ำกว่า 20 คน ใส่เสื้อคอลึก คอคว้าน สายเดี่ยว นอนกลิ้งบนเตียง เอี้ยวตัวบนรถ ตะแคงตัวบนโซฟา เล่นฟองสบู่ในอ่างอาบน้ำ! ถ้าไม่กล้าทำพฤติกรรมเหล่านี้ถือว่าไม่เซ็กซี่

ใครเห็นก็ต้องสงสัยกันทั้งนั้นแหละว่าพวกเธอต้องการอะไรกันแน่!?

“ส่วนใหญ่อยากได้รูปสวยๆ กันนั่นแหละ เริ่มต้นจากการหาช่างภาพมาถ่ายรูปให้ เมื่ออัพโหลดรูปสวยๆ ขึ้นบล็อก ช่างภาพหน้าใหม่เข้ามาดูอาจถูกอกถูกใจ ติดต่อขอถ่าย อาจมีค่าขนมให้เล็กน้อย กลายเป็นว่าได้ทั้งรูปสวยๆ เป็นร้อยๆ ใบแถมไม่เหมือนใครและได้เงินค่าขนม แล้วเด็กผู้หญิงที่ไหนจะไม่อยากได้เล่า” ช่างภาพคนหนึ่งตั้งข้อสังเกตเอาไว้

สนามเด็กเล่นของเหล่านางฟ้า

ถึงแม้ว่างานนางแบบมือสมัครเล่นจะมีรายได้ไม่มั่นคงและเป็นไปในรูปแบบฟรีแลน ซ์มากกว่างานประจำ คือทำได้เฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ แต่ค่าขนมไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันบาทที่ได้มาง่ายๆ เพียงแค่คุณหน้าตาดี ผิวขาว โพสท่าได้ตามความต้องการของช่างภาพ มันช่างหอมหวานกว่าการยืนขาแข็ง 3 ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำและต้องท่องจำสคริปต์มากกว่า 10 หน้า เพื่อยืนพูดฉอดๆ ให้คนอื่นฟัง บรรดาพริตตี้ตามงานอีเวนต์ทั้งหลายจึงเห็นลู่ทางและพากันตบเท้าเข้ามา รับจ้างเป็นนางแบบตามบล็อกและเว็บต่างๆ

แน่นอนว่าเมื่อสาวพริตตี้พ่วงดีกรีความสวยและความสามารถหน้ากล้องเข้ามาด้วย เรทราคาของพวกเธอจึงถีบตัวสูงเป็น 2,000-2,500 บาท ต่อครึ่งวัน ซึ่งมากกว่านักศึกษาหน้าตาดีทั่วไปถึง 30-40 เปอร์เซนต์

เมื่อเหล่าพริตตี้ขายดิบ ขายดี ขายได้ เพราะช่างภาพยินยอมจ่ายเพื่อถ่ายและดูของอีกระดับ จนเรตค่าขนมของพวกเธอเกือบขยับตัวสูงขึ้นอีก แต่เมื่อเจอภาวะเศรษฐกิจถอยหลังเข้าคลองในช่วงนี้ งานอดิเรกการถ่ายภาพนางแบบเริ่มซบเซา ช่างภาพน้อยคนยอมลงทุนควักเงินหรือกล้าเอ่ยปากขอเงินทางบ้านเพื่อมาถ่ายพริต ตี้! พวกเธอจึงประสบวิกฤตเดียวกับแม่ค้าพ่อขายและต้องยอมลดค่าขนมลง แถมตลาดแรงงานยังมีคู่แข่งหน้าใหม่ อย่างนางแบบแนวนู้ดและเซ็กซี่ตามนิตยสารผู้ชาย ที่ยอมลดค่าตัวลงมาแข่งขันอีกต่างหาก

น่าเสียดายว่านางแบบจากโลกไซเบอร์เหล่านี้อาจอยู่ไม่ค้างฟ้า เพราะเด็กสาวหน้าใหม่กว่า อ่อนวัยกว่า สวยใสกว่า กระชับกว่า ตามหลังมาติดๆ แล้วพริตตี้หน้าเก่าที่ผ่านสงครามแฟลชมาหนักต่อหนักด้วยท่วงท่าเดิมๆ ก็อาจต้องลด แลก แจก แถม ไปโดยปริยาย

นู้ดตัวเทพ

สำหรับช่างภาพทั่วไป หากเดินหน้ามึนเข้าไปติดต่อชักชวนหญิงสาวแปลกหน้าหุ่นดีนางหนึ่งถ่ายรูปนู้ด ใครเล่าจะตอบตกลง แถมอาจโดนข้อหากระทำการอนาจาร ดังนั้นบล็อกของไก่ (นามสมมุติ) ช่างภาพฟรีแลนซ์มืออาชีพ ที่หันมาจับงานจัดทริปนู้ด จึงได้รับความนิยมในหมู่ช่างภาพและสาวมั่นไม่น้อย

หลายคนมองว่าผู้หญิงนอนโป๊เปลือยให้ผู้ชายหลายคนรุมถ่ายรูปและเอาขึ้นโชว์ใน บล็อกเป็นเรื่องลามก วิตถาร หรือรุนแรงถึงขั้นเป็นภัยสังคม แต่ทริปนู้ดของไก่ระบุตัวเองว่าเป็นนู้ดอาร์ต แตกต่างจากเจ้าอื่นอีก 4-5 เจ้าที่เน้นถ่ายแบบเย้ายวนในมุมเก่าๆ ใช้แสงเงาแบบเดิมและนางแบบ โดยช่างภาพที่อยากดูมากกว่าอยากถ่าย ซึ่งดูไปดูมาก็ให้อารมณ์แบบเว็บโป๊!

งานหลักของไก่คือช่างภาพมืออาชีพที่รับถ่ายภาพทุกแนว ตั้งแต่ถ่ายดารา นางแบบสไตล์สวยใส เซ็กซี่ ไปจนถึงทำอัลบั้มรวมภาพนู้ด เมื่อเขาแวะเวียนเข้ามาเล่นชุมชนออนไลน์สำหรับช่างภาพ เขาจึงเริ่มหานางแบบเป็นของตัวเองด้วยการทำความรู้จัก เข้าไปทักทาย คอมเมนต์ภาพถ่ายของสาวคนนั้น และโชว์ผลงานที่ผ่านมาของเขาสักเล็กน้อย หากใจตรงกัน ชื่นชอบผลงานซึ่งกันและกัน พูดคุยแล้วมีทัศนคติใกล้เคียงกัน เพียงเท่านี้ก็โอเคแล้ว

ก่อนหน้าการจัดทริปนู้ดอาร์ต ไก่เคยผ่านการจัดทริปสวยใสมาแล้ว ก็ได้น้องๆ ที่ติดตามผลงานนี่แหละเป็นนางแบบแต่ยังไม่มีการคิดเงิน เขาเคยจัดทริปที่มีช่างภาพ 50-60 ชีวิตต่อนางแบบสิบกว่าคน และเก็บค่าขนมให้นางแบบคนละ 100 บาท จวบจนพัฒนามาเป็นผู้จัดทริปเซ็กซี่ บิกินี่ และกลายเป็นนู้ดอาร์ตล้วนๆ ตามความชอบและความถนัด จึงเริ่มมีค่าเหนื่อย ค่าขนมให้เด็กๆ เยอะขึ้น

สาวบางรายถูกฝากฝังผ่านเพื่อนของเขาเองว่า “เฮ้ย น้องเขาอยากมีรายได้พิเศษและถ่ายแนวนี้ได้ว่ะ” ก็ต้องนัดหมายมาเทสต์หน้ากล้องกันก่อน ถ้าเป็นการถ่ายแบบตัวต่อตัว นางแบบของไก่ไม่จำเป็นต้องสวยสะพรั่งหรือโด่งดังระดับนางแบบจากนิตยสาร เพราะค่าตัวพวกเธอแสนแพง ตกราวๆ หนึ่งหมื่นบาท แต่ถ้าจัดทริปเพื่อช่างภาพที่มีความชอบเหมือนกันก็ต้องมีการคัดสาวหน้าตาดี กันบ้าง แต่โดยรวมแล้วนางแบบในทริปของไก่ต้องมีทัศนคติไปกันได้กับเขา

ทริปของไก่ได้ชื่อว่าถูกแสนถูก เขาไม่ได้หวังกำไรมากมาย เขาเก็บเงินคนละ 1,500 บาทจากช่างภาพ 7-8 คนต่อทริป หากรับจำนวนคนน้อยกว่านี้เขาจะขาดทุน ในทางตรงกันข้ามหากรับช่างภาพเพิ่มอีก แต่ละคนจะแย่งมุมกัน และเมื่อได้เงินประมาณหนึ่งหมื่นถึงหนึ่งหมื่นสองพันบาท เขาแบ่งให้นางแบบแปดพันถึงหนึ่งหมื่นบาท ส่วนเงินที่เขาได้มาอาจหมดไปกับค่าเสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือพร็อพประกอบฉาก บางครั้งเขาแทบไม่เหลืออะไร!

TOP FIVE สถานที่ออกทริปยอดฮิต

1. สวยใส อิงแอบ แนบธรรมชาติ ต้องสวนรถไฟ จตุจักร

สวนรถไฟเปรียบเสมือนสถานที่ฝึกถ่ายภาพเอาต์ดอร์และจุดเริ่มต้นสำหรับมือใหม่ ช่างภาพทุกคนต้องเคยมีรูปที่นี่! จนได้ชื่อว่าเป็น ‘สวนพอร์เทรตแห่งช่างภาพ’ โดยเฉพาะช่วงเสาร์-อาทิตย์ ช่างภาพและนางแบบอาจเบียดเสียดกันมากกว่า 5 ทริป อาจเพราะมีหลายมุมให้เลือกถ่าย ทั้งน้ำพุ จักรยาน บ่อน้ำขนาดใหญ่ ต้นไม้เขียวชอุ่ม แถมไม่ต้องเสียเงิน หรือขออนุญาตให้ยุ่งยาก ส่วนใหญ่ช่างภาพและนางแบบจะพากันมาถ่ายภาพสไตล์สวยใสและพอร์เทรต ไม่ควรถ่ายภาพสไตล์เซ็กซี่เพราะมีพ่อแม่อุ้มลูกมาเดินชมนกชมไม้กันเยอะ

2. เซ็กซ์ เอ็กซ์ ต้องที่เมอราญา ลาดพร้าว

โรงแรมเมอราญา เรสสิเดนท์ ลาดพร้าว 71 สถานที่ยอดฮิตติดอันดับสำหรับการถ่ายภาพสไตล์เซ็กซี่ เพราะห้องห้องหนึ่งทางโรงแรมอนุญาตให้เข้าพักได้หลายคนต่างจากโรงแรมอื่น ห้องพักสภาพดีและดูหรูหราในราคาแค่คืนละ 780 บาท เหมาะสำหรับช่างภาพที่อยากให้นางแบบเกลือกกลิ้งบนที่นอนสีขาวหรือยืนเหม่อ มุมระเบียง ที่สำคัญมันลับหูลับตาคนสุดๆ!

3. ดิบ เถื่อน แนว ต้องที่ตึกร้างเมืองทอง

ถ้ามีภาพตึกร้าง แบ็กกราวด์เป็นปูนเปลือย วิวมุมสูง หาเดาไว้ก่อนเลยว่านี่คือตึกร้างแถวเมืองทองธานี มีเพดานดิบๆ เป็นฉาก มีบันไดปูนให้นั่ง มีเสาต้นใหญ่ให้เกาะ แต่นางแบบสาวหน้าตาดี กับช่างภาพพร้อมอุปกรณ์ราคาเหยียบแสนควรระมัดระวังโจรผู้ร้าย เพราะหลายมุมค่อนข้างมืด วังเวง ควรพกไฟฉายไปด้วยเพื่อความอุ่นใจ ที่สำคัญระวังโพสท่ากันเพลินจนพลาดตกตึก

4. เท่ เหงา เซอร์ ต้องที่สุสานรถไฟ บางซื่อ

อยากได้ภาพเท่ๆ เหมือนเดินทางไปต่างจังหวัดคนเดียวโดยโครงเหล็กรถไฟเก่าต้องที่นี่เลย หรือจะเมกว่าเป็นสถานีรถไฟที่เมืองนอกก็ยังได้

หากนางแบบเป็นโรคหอบหืดหรือแพ้ฝุ่นไม่ควรพาเธอเข้าไปคลุกฝุ่นในโบกี้รถไฟ สนิมเขรอะ บริเวณกลางแจ้งยังมีพร็อพให้ถ่ายอีกเยอะ เช่น ซากรถไฟ ทางรถไฟไขว้กันไปมา ต้นหญ้ารกร้าง ช่างภาพและนางแบบจูงมือไปถ่ายกันได้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แค่เดินไปขออนุญาตที่สำนักงาน เจ้าหน้าที่จะบอกให้ระมัดระวังซากรถไฟหล่นมาทับ ถ้าช่วงหน้าร้อนและนางแบบดันเป็นโรคแพ้แดดก็เลี่ยงสถานที่นี้ เพราะอากาศมันร้อนมากๆ!

5. เก๋ คลาสสิก สถานีดับเพลิงบางรัก

เดินเข้าซอยบางรัก 36 จะพบตึกร้างติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ช่างภาพและนางแบบจำนวนมากต้องเคยผ่านและติดใจในความคลาสสิกของสถานที่นี้ ถึงแม้ว่าตอนนี้มีเพียงจำนวนน้อยนิดที่ยังแวะเวียนไปเก็บภาพอาคารสไตล์ยุโรป เพราะมีการเก็บสตางค์เป็นค่าสถานที่ และต้องขออนุญาตเจ้าหน้าที่ก่อน แถมยังเป็นสถานที่ราชการและบ้านพักเจ้าหน้าที่ด้วย